Dołącz do czytelników
Brak wyników

SCHEMATY LECZENIA

19 marca 2020

NR 7 (Marzec 2020)

Pierwotne bolesne miesiączkowanie – jaką terapię hormonalną zastosować

13

Pierwotne bolesne miesiączkowanie (primary dysmenorrhea – PDM) jest jednym z najczęstszych zaburzeń ginekologicznych u dorastających dziewcząt i kobiet. Odnosi się do nawracającego i skurczowego bólu występującego w dolnej części brzucha i talii bez zdiagnozowanej choroby organicznej. Częstość występowania PDM u kobiet w wieku dojrzewania wynosi 40–80%, a 15% kobiet w wieku reprodukcyjnym cierpi na ciężką postać PDM, która poważnie wpływa na jakość ich życia. Z badań statystycznych wynika, że jest to prawdopodobnie najczęstsza pojedyncza przyczyna nieobecności młodych kobiet w pracy i szkole. Badania naukowe wskazują, że podstawowym elementem leczenia PMD jest preparat medyczny Belara zawierający 0,03 mg etynyloestradiolu oraz 2 mg octanu chlormadynonu (CMA), który jest niezawodnym i skutecznym doustnym środkiem antykoncepcyjnym.

Pierwotne bolesne miesiączkowanie jest jednym z najczęstszych zaburzeń ginekologicznych u dorastających dziewcząt i kobiet. Odnosi się do nawracającego i skurczowego bólu występującego w dolnej części brzucha i talii bez zdiagnozowanej choroby organicznej. Według badań epidemiologicznych, częstość występowania PDM u kobiet w wieku dojrzewania wynosi 40–80%, a 15% kobiet w wieku reprodukcyjnym cierpi na ciężką postać PDM, która poważnie wpływa na jakość ich życia. Zazwyczaj dolegliwości pojawiają się tuż przed miesiączką (24–48 godzin) lub po jej wystąpieniu, a swoje największe natężenie osiągają w ciągu pierwszych 48 godzin. Bóle miesiączkowe mają charakter bólów skurczowych zlokalizowanych w dole brzucha, często promieniujących do krzyża lub ud. Wśród objawów towarzyszących do najczęstszych należą: bóle kolkowe, bóle głowy, nudności, wymioty, uczucie ogólnego rozbicia, biegunka, zaburzenie równowagi oraz labilność nastroju. Niekiedy bolesne miesiączkowanie poprzedza zespół napięcia przedmiesiączkowego charakteryzujący się obrzękiem, stwardnieniem i bólami piersi, depresją lub wzmożoną pobudliwością. Z badań statystycznych wynika, że jest to prawdopodobnie najczęstsza pojedyncza przyczyna nieobecności młodych kobiet w pracy i w szkole. Często wiąże się z ciężkimi stanami depresyjnymi. Mimo tak częstego występowania, etiopatogeneza tego zespołu chorobowego nadal pozostaje niewyjaśniona i jest przedmiotem wielu kontrowersji w piśmiennictwie medycznym [1–5]. 

Etiologia pierwotnego bolesnego miesiączkowania

Szczególną rolę w powstawaniu PDM przypisuje się prostaglandynom. Badania wykazały, że etiologia PDM wynika ze zwiększonego nieprawidłowego skurczu macicy spowodowanego nadmierną produkcją i wydzielaniem prostaglandyn w macicy, w szczególności: prostaglandyny F2α (PGF2α), prostaglandyny E2 (PGE2), 6-keto-prostaglandyny F1α (6-keto-PGF1α, stabilny metabolit prostacykliny) i tromboksanu B2 (TXB2, metabolit z TXA2). Obecnie wiadomo, że są to hormony działające miejscowo, syntetyzowane m.in. w endometrium, ale również w ścianie naczyń i myometrium. Prostaglandyny są metabolitami przemiany kwasu arachidonowego (ARA) pod wpływem cyklooksygenazy (COX) i nie są magazynowane w tkankach, a ich synteza ma miejsce bezpośrednio przed uwolnieniem. Prostaglandyny PGF2α i TXA2 są silnymi stymulantami czynności skurczowej macicy, powodują napięcie macicy, a co za tym idzie – zmniejszony przepływ krwi, który może sprzyjać zakrzepicy. Działanie przeciwne wykazuje prostaglandyna PGE2 oraz prostacyklina – PGI2, gdzie PGE2 rozluźnia macicę poprzez hamowanie skurczów i spontaniczną aktywność mięśni gładkich, a prostacyklina – PGI2 łagodzi objawy PDM poprzez rozszerzanie naczyń krwionośnych, zapobiegając agregacji płytek i zakrzepicy. Mechanizmy regulujące biosyntezę prostaglandyn nie są do końca poznane. Wśród elementów pobudzających syntezę i uwalnianie prostaglandyn wymienia się czynniki nerwowe, serotoninę, acetylocholinę, histaminę, adrenalinę, angiotensynę II, bradykininę oraz estrogeny, które wzmagają syntezę prostaglandyn w endometrium. W badaniach klinicznych zaobserwowano, że w endometrium i krwi miesiączkowej kobiet z PMD występuje znacznie podwyższony poziom prostaglandyn PGF2α i TXB2 oraz niższe wartości 6-keto-PGF1α i PGE2 w stosunku do grupy zdrowych kobiet. Na tej podstawie podwyższone wartości PGF2α i 6-keto-PGF1α uznano za wskaźniki diagnostyczne w PDM [1, 2, 6, 7]. 

Wśród innych czynników mogących wpływać na zwiększone napięcie mięśnia macicy można wymienić działanie wazopresyny i oksytocyny. W etiologii PDM nie udało się udowodnić czynników natury behawioralnej i psychologicznej, uważa się je raczej za zjawisko wtórne w przebiegu schorzenia. Mniejszą rolę przypisuje się też obecnie udziałowi zmian anatomicznych, szczególnie w obrębie szyjki macicy, gdzie nie stwierdzono różnic w szerokości kanału szyjki macicy i cieśni u kobiet z PMD w porównaniu do kobiet zdrowych [7, 8]. 

Niewyjaśnione mechanizmy oraz wielorakość czynników biorących udział w etiopatogenezie PDM wskazują na konieczność prowadzenia dalszych badań dotyczących tego zagadnienia.

Leczenie pierwotnego bolesnego miesiączkowania

Sposób leczenia PMD powinien być dobrany indywidualnie, w zależności od natężenia dolegliwości bólowych, potrzeb pacjentki w zakresie regulacji płodności oraz pod względem współistniejącej choroby. Ze względu na wzmożoną syntezę prostagladyn w błonie śluzowej macicy, lekiem pierwszego rzutu są inhibitory syntezy prostaglandynowej (ISP) – niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). Kobiety, u których występuje zapotrzebowanie na antykoncepcję, bądź nie reagują lub nie tolerują leków z grupy ISP, a u których nie ma przeciwwskazań do antykoncepcji hormonalnej, preferowaną terapią są doustne środki antykoncepcyjne [9]. 
Liczne badania naukowe wskazują, że dwuskładnikowa antykoncepcja hormonalna zawierająca CMA stanowi jeden z podstawowych elementów leczenia bolesnego miesiączkowania. W najnowszych klinicznych badaniach Roth i wsp. na temat porównania wpływu CMA, dienogestu (DNG) i drospirenonu (DRSP) na biosyntezę prostaglandyn w modelu ludzkich eksplantatów endometrium wykazano, że CMA w porównaniu do DNG i DRSP ma silniejszy efekt supresyjny na mRNA COX-2 (ryc. 2) i uwalnianie PGF2α stymulowane przez IL-1β – jako modelu bolesnego miesiączkowania. W całej kohorcie 31 eksplantów poziomy tkanek mRNA COX-2 i uwalnianie PGF2α były istotnie zwiększone przez IL-1β, a efekt ten był znacznie zmniejszony przez CMA (ryc. 3). Efekty DNG i DRSP były istotne tylko dla ekspresji mRNA COX-2, ale nie dla uwalniania PGF2α. Otrzymane wyniki odpowiadają obserwacjom klinicznym i potwierdzają, że CMA jest skutecznym lekiem na bolesne miesiączkowanie [10]. 

Kolejnym istotnym badaniem potwierdzającym skuteczność produktu medycznego zawierającego CMA jest badanie prze...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • Roczną prenumeratę dwumiesięcznika "Opieka Farmaceutyczna"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy